We worden opgevoed met het idee dat onze intelligentie in ons hoofd zit. Dat we de koers van ons leven moeten uitstippelen door hard na te denken, scenario’s te wegen en logische conclusies te trekken. Maar helaas is dat de grootste misvatting die er bestaat. In Human Design is de mind de Outer Authority. Het is een instrument om concepten te begrijpen, om te communiceren en om de wereld om ons heen te filteren. Maar op het moment dat de mind beslissingen neemt over jouw leven gaat het mis.
Terug naar de basis
Om te begrijpen waarom we onszelf zo vaak voorbijlopen moeten we terug naar de basis van hoe we energetisch in elkaar zitten. Ra Uru Hu, de grondlegger van Human Design, gebruikte hiervoor altijd de metafoor van de limousine. Jouw lichaam is de limousine en dus het voertuig. Het Magnetisch Monopool is de chauffeur die de weg weet en jouw mind zit simpelweg op de achterbank. De mind is de passagier en juist dat maakt de taak van jouw mind zo prachtig en ‘simpel’, want die kijkt gewoon rustig uit het raam. Het mag de omgeving observeren, berekeningen maken en communiceren over de reis. Maar de passagier hoort nooit, en dan ook echt nooit, aan het stuur te trekken.
De wetenschap achter het voertuig
Dit mechanisme zit diep geworteld in onze design crystals. We hebben een Design Crystal voor ons lichaam en een Personality Crystal voor onze mind. Die twee zijn totaal verschillende entiteiten die door het Magnetisch Monopool bij elkaar worden gehouden in dit leven. Je mind is fantastisch in het analyseren van data maar hij heeft geen verbinding met je werkelijke levensenergie. Je mind weet simpelweg niet wat goed is voor je lijf.
Je kunt het Magnetisch Monopool zien als de chauffeur, maar vooral ook als de lijm van het leven. Het is die specifieke aantrekkingskracht die ons in deze fysieke vorm houdt. Zonder de chauffeur kan de auto niet rijden en zal de passagier nergens komen. De auto valt stil en de passagier stapt uiteindelijk uit. Je zou het bijna met de dood kunnen vergelijken: de chauffeur verlaat het voertuig, de limousine valt stil en de passagier vertrekt.
Omdat de mind simpelweg niet weet wat goed voor jouw lijf is, verklaart dit direct waarom we het zo vreselijk moeilijk vinden om achterover te leunen. We zijn geconditioneerd om te denken dat we alles onder controle moeten houden. Massaal gaan we over onze eigen grenzen heen puur omdat onze mind ons vertelt dat we door moeten zetten of dat we kansen missen. Het laat zien dat je mind niet per se het beste met je voor heeft omdat het vooral bezig is met overleven en controle houden vanuit angst. De mind is dualistisch en voor elk argument vóór kan jouw mind een argument tegen bedenken. Je blijft cirkelen in een eindeloze loop van ‘wat als…’. Strategie en Autoriteit halen je uit die mentale cirkel en brengen de beslissingsbevoegdheid terug naar je lichaam.
De valkuil van mindset
Het is dan ook niet gek dat we tegenwoordig massaal aan onze mindset werken. Ergens voelen we dondersgoed aan dat dat stemmetje in ons hoofd het vaker niet bij het rechte eind heeft dan wel. We proberen die stem te temmen, te herprogrammeren of te negeren. Maar daar zit precies de crux want we weten vaak niet waar we dan wel naar moeten luisteren. En als je niet weet hoe je voertuig communiceert eindig je alsnog bij je mind voor advies. En zo blijf je rondjes rijden op de achterbank terwijl de chauffeur geduldig wacht tot jij het stuur loslaat.
En ook nu je dit leest zal je mind misschien zoiets hebben van: “Hoe dan? Dat kan toch niet?” Maar dat is waarom Human Design ook juist zoveel diepgang heeft. Je hoeft het namelijk niet te geloven, experimenteer gewoon. Leren leven volgens je design betekent dat je de mind zijn rechtmatige plek teruggeeft. Je stopt met het raadplegen van je hoofd voor je levenspad en je begint te luisteren naar de signalen van je lichaam. Dit betekent niet dat je jouw mind volledig stil moet leggen en er helemaal niet naar moet luisteren. Je mag er alleen geen beslissingen mee maken. Luister zeker naar wat je mind te vertellen heeft, schrijf het op en kijk wat het je probeert te vertellen. Maar maak nooit beslissingen op basis van wat dit stemmetje (vaak gevuld met angst) jou verteld. Dat vraagt om de nodige (en voor je mind onlogische) overgave. Het vraagt om het lef om een beslissing te nemen die logisch misschien niet te verklaren is maar die in je hele wezen goed voelt.
Wanneer je stopt met leven vanuit je mind stop je ook met het verspillen van energie aan weerstand. Je zult merken dat de juiste mensen, kansen en middelen op je pad komen simpelweg omdat je voertuig eindelijk op de juiste weg zit. De mind mag daarna weer doen waar hij goed in is: observeren en praten over hoe fascinerend de reis was.
